vader

Gisteravond moest ik ineens aan mijn vader denken. Ik dacht aan mijn eigen carriere en hoe trots hij op me is en van daaruit gleden mijn gedachten dan af naar zijn carriere. Mijn vader is graficus en hij bezit een flinke dosis talent. Een deel van zijn werken wordt nog steeds wel her en der gebruikt, al zijn ze dan al wel van enige tijd geleden. Dat mag dan toch blijk geven van blijvende waarde, van iets dat het verschil gemaakt heeft.
Mijn vader werd echter aan de deur gezet, net als alle andere personeelsleden, toen Galeries Anspach de deuren sloot. Nieuwjaar 1983 was dat en we vernamen het via het TV-journaal. Ons nieuwjaarsdiner viel dat jaar zwaarder dan normaal... Op enkele sporadische taakjes na is mijn vader sindsdien niet meer aan de bak geraakt en hij is dan ook al geruime tijd huisman.
Het probleem met mijn vader is dat hij wel talent heeft, maar hij kan zichzelf niet verkopen. Je mag ervan denken wat je wil, maar zelfs nu met alle begeleidende maatregelen die er zijn is dit nog steeds een gigantisch probleem. Als je er niet in slaagt om jezelf te verkopen kom je niet aan de bak; hoe getalenteerd je ook bent.
Ik weet dat er mensen dit zullen lezen en zeggen: 'Als je wil werken, dan is er werk genoeg.' maar ik weet zeker dat dat mensen zijn die nooit werkloos geweest zijn. Niet omdat ze nooit ontslagen zijn, dat wil ik niet beweren, maar wel omdat ze er steeds in slaagden zichzelf te verkopen... Moet je aan de band gaan werken omdat je nu eenmaal een talent hebt anders dan jezelf verkopen? Zou het niet simpeler zijn dat de proeftijd weer proeftijd werd? Dat werkgevers de moeite namen om mensen aan te werven op proef waarvan ze misschien niet helemaal zeker zijn om te zien wat ze in hun mars hebben? Zou het niet veel handiger zijn om dat te stimuleren, meer dan werklozen te bestraffen omdat ze te lang werkloos zijn?
Eén ding heb ik eraan over gehouden en ik vind het zelf wel iets positiefs. Ik ben geen loyale werknemer... ttz. Ik ben niet loyaal aan mijn bedrijf, wel aan de mensen waarmee ik werk en ook ten opzichte van het engagement dat ik aanga, maar begot niet ten opzichte van het bedrijf. Dat zie je van hier.
Ik heb met veel plezier mijn carriere kunnen uitbouwen in verschillende bedrijven en ik ben van plan om dat nog een eind verder te doen. De enige manier waarop ik dat kan is op tijd weg te gaan... Als ik mezelf niet meer kan engageren in een functie dan zoek ik iets anders. Ik kan mezelf immers wel een beetje verkopen en dat helpt.
Voor wat betreft mijn vader dan, wel... ik hoop dat hij nog lang kan genieten van zijn talent dat hij nu aanwendt als kunstenaar en dat zijn pensioentje er binnenkort ook doorkomt. 't Is pijnlijk om iemand langzaamaan zien weg te glijden omdat de maatschappij zijn probleem negeert, maar het is enorm bevrijdend om te beseffen dat het algemeen aanvaarde pad niet het enige is.