:-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-:
Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik de pest heb aan staking omwille van bescheten eisen die geen steek houden in het globale plaatje. Daarom sluit ik mij met deze post aan bij de googlebomb-actie van JWI (klik hier voor het bericht).
Ik heb eigenlijk algemeen een redelijk degelijke hekel aan vakbonden omdat ze over het algemeen meer bezig zijn met politieke inmenging en in stand houding van hun eigen structuren dat met het goed van de werknemers, hoewel zij natuurlijk WEL pretenderen dat 'de basis belangrijk is'. Ach, ik ga er mij niet te druk in maken. Ik hoop alleen dat iedereen maar eens begint te beseffen dat er ook geld moet BINNENKOMEN voor het kan uitgegeven worden. De vakbonden hebben dit wel door voor hun eigen organisaties, maar blijkbaar is het niet zo makkelijk voor hen om dit te zien op het vlak van nationale economie.
Ga naar het blog van JWI en onderteken zijn actie.
Samen sterk voor werk (ook vrijdag)!
:-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-: ABVV :-:
donderdag, oktober 27, 2005
vrijdag, oktober 07, 2005
Het scheppingsverhaal volgens OverdooS
In den beginne was er niets, helemaal niets. ‘t Is te zeggen... niets dat we met ons huidige taalgebruik kunnen definiëren of waar onze maatschappelijke visie iets over kwijt kan. Doch dit geheel terzijde.
In den beginne was er niets en daarna begon het niets geleidelijk aan samen te trekken tot een paar kluiten die rondzweefden in een grote zee 'nog minder dan niets'. Op een dag ontstond op een van die kluiten iets anders dan er gewoonlijk geweest was... het was god.
En god was een idioot gelijk een ander. Nee, wacht, ik ben even mis... er was nog geen ander. Nu goed, god was dus een idioot. Hij zag er niet alleen belachelijk uit naar moderne maatstaven, hij zou nu ook als compleet wereldvreemd en achterlijk beschouwd worden. Had hij veel geld gehad, de mensen zouden hem 'excentriek' noemen, maar er was nog geen geld, dus had hij er zeker niet veel van.
Waar was ik gebleven... Aha... bij god dus.
Op een dag had god er genoeg van om met gesloten ogen rond te lopen en zo over alles te struikelen op de kluit waar hij op ronddwaalde en hij nam de gewichtige beslissing zijn ogen te openen. Het ging bijna vanzelf en god was zo tevreden over zichzelf dat hij dit moment DAG 1 zou noemen. De dag van de EERSTE GROTE BESLISSING! En zo kwam het dus dat god op de eerste dag het licht en het donker schiep (en dus ook de dag en de nacht, begrippen die hij voor de lol uitvond)!
Nadat god het licht even beu was, deed hij voor geruime tijd zijn ogen weer toe en het werd donker... toen hij zijn ogen weer opende was het weer licht en besloot hij dan maar dat hij dit vanaf toen DAG 2 zou noemen. Ongelofelijk maar waar... op DAG 2 schiep god de numerieke volgorde! Hoewel het een belangrijke schepping was, besteede hijzelf er maar weinig aandacht aan en dat zouden de geschiedschrijvers na hem ook doen. God was immers nog niet moe en daarom besloot hij iets te doen met het slijk waarin zijn voeten steeds maar wegzonken. Hij zocht harde stukken en smeet die op een hoop net zolang tot ze boven de drek uitstaken. Hiermee ging hij door tot hij zo moe was dat hij maar nauwelijks zijn ogen kon openhouden. Uitgeput maar zeer tevreden plantte hij zijn kont (‘wat een grappig woord’ zou hij zelf gevonden hebben) op een droog stukje en prevelde... Op de 2e dag schiep god het land en de zee en het taalgebruik. Een mooi resultaat voor een dag! Meteen daarna viel hij in een diepe slaap. Ergens in de loop van DAG 3 werd god wakker, vervloekte zichzelf dat het al zo laat was en liep rond op het droge stuk dat hij gemaakt had. Al snel werd hij weer rustig als hij het goede zag dat hij gedaan had. Helaas begon hij zich knap eenzaam te voelen en daarom ging hij naar ‘den aldi in the sky’. Hij kocht er zaadjes en allerhande dieren die hij om een of andere reden leuk vond of die hij er gratis bijkreeg (jawel... een hele lintworm) of waar hij maar niet meer vanaf leek te komen (hallo vlooitjes!). Naast al die zaken kocht hij ook een geinig boekje dat hij terstond ‘dagboek’ doopte. God haaste zich naar zijn droog stukje en begon te boeren. Hij zaaide zijn zaad en kweekte met zijn dieren tot hij geen pap meer kon zeggen. Tevreden sloot hij zijn ogen nadat hij vol fierheid in zijn dagboek neerpende: 'Op de 3e dag schiep god de planten en de dieren'.
De dag erna werd god wakker met een vreemd knagend gevoel in zijn buik en hij noemde het 'honger'. Gewoon zomaar. Hij vond dat woord wel lekker bekken. Honderden keren na elkaar bleef hij het herhalen. Op allerhande tonen en maten. Honger honger honger honger... zijn beesten werden er gek van en sommigen onder hen kwamen openlijk in opstand. Dit pikte god niet en hij sloeg de opstandige beesten dood.
Omdat hij dat uiteindelijk toch maar een beetje onozel van zichzelf vond, en schrik kreeg van wat de andere dieren daarvan dan wel zouden vinden besloot hij de dode dieren weg te ruimen. Opeten leek hem wel een goed idee. Hij zocht wat dingen bij elkaar, schiep en passant even het vuur en kookte dat het een lieve lust was. Toen alle dode beesten opgebruikt waren brouwde hij nog snel enkele drankjes en hij serveerde alles zo uitgekiend mogelijk bij elkaar. Hij ontdekte dat zijn honger overging terwijl hij zijn eten en drank binnenwerkte en toen hij tenslotte overvol achterover viel (hij kon echt niet meer blijven zitten van de zattigheid) lalde hij tegen het 'nog-minder-dan-niets': De 4e dag schiep god het menu-met-aangepaste-wijn!. Laat dat me maar ooit iemand verbeteren!
Ook op de 5e en de 6e dag schiep god nog vanalles, maar hij kan zich met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wat dat dan wel moge geweest zijn en laat ons eerlijk zijn... het is een hoop rommel bij elkaar. Omdat hij het plekje waar hij eens zo gelukkig was intussen door zijn zatheid in zo'n puinhoop had herschapen besloot god trouwens te staken op de 7e dag en zo, beste lezer, bewijs ik maar even dat andere geschiedschrijvers het niet altijd bij het rechte eind hebben. God ruste immers niet op de 7e dag, hij schiep de staking en dat, dat is heel wat anders...
In den beginne was er niets en daarna begon het niets geleidelijk aan samen te trekken tot een paar kluiten die rondzweefden in een grote zee 'nog minder dan niets'. Op een dag ontstond op een van die kluiten iets anders dan er gewoonlijk geweest was... het was god.
En god was een idioot gelijk een ander. Nee, wacht, ik ben even mis... er was nog geen ander. Nu goed, god was dus een idioot. Hij zag er niet alleen belachelijk uit naar moderne maatstaven, hij zou nu ook als compleet wereldvreemd en achterlijk beschouwd worden. Had hij veel geld gehad, de mensen zouden hem 'excentriek' noemen, maar er was nog geen geld, dus had hij er zeker niet veel van.
Waar was ik gebleven... Aha... bij god dus.
Op een dag had god er genoeg van om met gesloten ogen rond te lopen en zo over alles te struikelen op de kluit waar hij op ronddwaalde en hij nam de gewichtige beslissing zijn ogen te openen. Het ging bijna vanzelf en god was zo tevreden over zichzelf dat hij dit moment DAG 1 zou noemen. De dag van de EERSTE GROTE BESLISSING! En zo kwam het dus dat god op de eerste dag het licht en het donker schiep (en dus ook de dag en de nacht, begrippen die hij voor de lol uitvond)!
Nadat god het licht even beu was, deed hij voor geruime tijd zijn ogen weer toe en het werd donker... toen hij zijn ogen weer opende was het weer licht en besloot hij dan maar dat hij dit vanaf toen DAG 2 zou noemen. Ongelofelijk maar waar... op DAG 2 schiep god de numerieke volgorde! Hoewel het een belangrijke schepping was, besteede hijzelf er maar weinig aandacht aan en dat zouden de geschiedschrijvers na hem ook doen. God was immers nog niet moe en daarom besloot hij iets te doen met het slijk waarin zijn voeten steeds maar wegzonken. Hij zocht harde stukken en smeet die op een hoop net zolang tot ze boven de drek uitstaken. Hiermee ging hij door tot hij zo moe was dat hij maar nauwelijks zijn ogen kon openhouden. Uitgeput maar zeer tevreden plantte hij zijn kont (‘wat een grappig woord’ zou hij zelf gevonden hebben) op een droog stukje en prevelde... Op de 2e dag schiep god het land en de zee en het taalgebruik. Een mooi resultaat voor een dag! Meteen daarna viel hij in een diepe slaap. Ergens in de loop van DAG 3 werd god wakker, vervloekte zichzelf dat het al zo laat was en liep rond op het droge stuk dat hij gemaakt had. Al snel werd hij weer rustig als hij het goede zag dat hij gedaan had. Helaas begon hij zich knap eenzaam te voelen en daarom ging hij naar ‘den aldi in the sky’. Hij kocht er zaadjes en allerhande dieren die hij om een of andere reden leuk vond of die hij er gratis bijkreeg (jawel... een hele lintworm) of waar hij maar niet meer vanaf leek te komen (hallo vlooitjes!). Naast al die zaken kocht hij ook een geinig boekje dat hij terstond ‘dagboek’ doopte. God haaste zich naar zijn droog stukje en begon te boeren. Hij zaaide zijn zaad en kweekte met zijn dieren tot hij geen pap meer kon zeggen. Tevreden sloot hij zijn ogen nadat hij vol fierheid in zijn dagboek neerpende: 'Op de 3e dag schiep god de planten en de dieren'.
De dag erna werd god wakker met een vreemd knagend gevoel in zijn buik en hij noemde het 'honger'. Gewoon zomaar. Hij vond dat woord wel lekker bekken. Honderden keren na elkaar bleef hij het herhalen. Op allerhande tonen en maten. Honger honger honger honger... zijn beesten werden er gek van en sommigen onder hen kwamen openlijk in opstand. Dit pikte god niet en hij sloeg de opstandige beesten dood.
Omdat hij dat uiteindelijk toch maar een beetje onozel van zichzelf vond, en schrik kreeg van wat de andere dieren daarvan dan wel zouden vinden besloot hij de dode dieren weg te ruimen. Opeten leek hem wel een goed idee. Hij zocht wat dingen bij elkaar, schiep en passant even het vuur en kookte dat het een lieve lust was. Toen alle dode beesten opgebruikt waren brouwde hij nog snel enkele drankjes en hij serveerde alles zo uitgekiend mogelijk bij elkaar. Hij ontdekte dat zijn honger overging terwijl hij zijn eten en drank binnenwerkte en toen hij tenslotte overvol achterover viel (hij kon echt niet meer blijven zitten van de zattigheid) lalde hij tegen het 'nog-minder-dan-niets': De 4e dag schiep god het menu-met-aangepaste-wijn!. Laat dat me maar ooit iemand verbeteren!
Ook op de 5e en de 6e dag schiep god nog vanalles, maar hij kan zich met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wat dat dan wel moge geweest zijn en laat ons eerlijk zijn... het is een hoop rommel bij elkaar. Omdat hij het plekje waar hij eens zo gelukkig was intussen door zijn zatheid in zo'n puinhoop had herschapen besloot god trouwens te staken op de 7e dag en zo, beste lezer, bewijs ik maar even dat andere geschiedschrijvers het niet altijd bij het rechte eind hebben. God ruste immers niet op de 7e dag, hij schiep de staking en dat, dat is heel wat anders...
donderdag, oktober 06, 2005
Goed gequote is beter dan...
... slecht verzonnen!
Daarom laat ik u gaarne delen in enkele hilarische quotes van Rowan Atkinson in de huid van 'Blackadder'...
... enkele sarcastisch gekruide zinsneden uit Blackadder Goes Forth!
This is a crisis. A large crisis. In fact, if you got a moment, it's a twelve-storey crisis with a magnificent entrance hall, carpetting throughout, 24-hour portage, and an enormous sign on the roof, saying 'This Is a Large Crisis'. A large crisis requires a large plan. Get me two pencils and a pair of underpants.
--Blackadder
Baldrick: No, the thing is: The way I see it, these days there's a war on, right? and, ages ago, there wasn't a war on, right? So, there must have been a moment when there not being a war on went away, right? and there being a war on came along. So, what I want to know is: How did we get from the one case of affairs to the other case of affairs?
Edmund: Do you mean "How did the war start?"
Baldrick: Yeah.
George: The war started because of the vile Hun and his villainous empire-building.
Edmund: George, the British Empire at present covers a quarter of the globe, while the German Empire consists of a small sausage factory in Tanganiki. I hardly think that we can be entirely absolved of blame on the imperialistic front.
George: Oh, no, sir, absolutely not. (aside, to Baldrick) Mad as a bicycle!
Baldrick: I heard that it started when a bloke called Archie Duke shot an ostrich 'cause he was hungry.
Edmund: I think you mean it started when the Archduke of Austro-Hungary got shot.
Baldrick: Nah, there was definitely an ostrich involved, sir.
Oh, no, thank you, sir -- I wouldn't miss this show for anything. I am as excited as a very excited person who's got a special reason to be excited, sir.
--George
George: You know, I won't half miss you chaps after the war.
Baldrick: Don't worry, Lieutenant -- I'll come visit you.
George: Will you really? Oh bravo! Yes, jump into the old jalopy and come down and stay in the country, and we can relive the old times.
Edmund: What, dig a hole in the garden, fill it with water, and get your gamekeeper to shoot at us all day?
George: You know, that's the thing I don't really understand about you, Cap. You're a professional soldier, and yet, sometimes you sound as though you bally well haven't enjoyed soldiering at all.
Edmund: Well, you see, George, I did like it, back in the old days when the prerequisite of a British campaign was that the enemy should under no circumstances carry guns -- even spears made us think twice. The kind of people we liked to fight were two feet tall and armed with dry grass.
You know, over these last few years, I've come to think of you as a sort of son.
Not a favourite son, of course -- lord, no! -- more a sort of illegitimate backstairs sort of sprog, you know: a sort of spotty squib that nobody really likes. But, nonetheless, still fruit of my overactive loin.
--Melchett
I think the phrase rhymes with 'clucking bell'.
--Blackadder
George: No, really -- this is brave, splendid and noble! Sir?
Edmund: Yes, Lieutenant?
George: I'm scared, sir.
Baldrick: I'm scared too, sir.
George: I mean, I'm the last of the tiddlywinking leapfroggers from the Golden Summer of 1914. I don't want to die. I'm really not overkeen on dying at all, sir.
Edmund: How are you feeling, Darling?
Darling: Erm, not all that good, Blackadder -- rather hoped I'd get through the whole show; go back to work at Pratt & Sons; keep wicket for the Croydon gentlemen; marry Doris... Made a note in my diary on my way here. Simply says, "Bugger."
om te eindigen een geweldig zinnetje dat Ebenezer Blackadder richtte tot de koningin:
"Madam, without you, life was like a broken pencil...pointless."
Voorwaar een mooie afsluiter.
Daarom laat ik u gaarne delen in enkele hilarische quotes van Rowan Atkinson in de huid van 'Blackadder'...
... enkele sarcastisch gekruide zinsneden uit Blackadder Goes Forth!
This is a crisis. A large crisis. In fact, if you got a moment, it's a twelve-storey crisis with a magnificent entrance hall, carpetting throughout, 24-hour portage, and an enormous sign on the roof, saying 'This Is a Large Crisis'. A large crisis requires a large plan. Get me two pencils and a pair of underpants.
--Blackadder
Baldrick: No, the thing is: The way I see it, these days there's a war on, right? and, ages ago, there wasn't a war on, right? So, there must have been a moment when there not being a war on went away, right? and there being a war on came along. So, what I want to know is: How did we get from the one case of affairs to the other case of affairs?
Edmund: Do you mean "How did the war start?"
Baldrick: Yeah.
George: The war started because of the vile Hun and his villainous empire-building.
Edmund: George, the British Empire at present covers a quarter of the globe, while the German Empire consists of a small sausage factory in Tanganiki. I hardly think that we can be entirely absolved of blame on the imperialistic front.
George: Oh, no, sir, absolutely not. (aside, to Baldrick) Mad as a bicycle!
Baldrick: I heard that it started when a bloke called Archie Duke shot an ostrich 'cause he was hungry.
Edmund: I think you mean it started when the Archduke of Austro-Hungary got shot.
Baldrick: Nah, there was definitely an ostrich involved, sir.
Oh, no, thank you, sir -- I wouldn't miss this show for anything. I am as excited as a very excited person who's got a special reason to be excited, sir.
--George
George: You know, I won't half miss you chaps after the war.
Baldrick: Don't worry, Lieutenant -- I'll come visit you.
George: Will you really? Oh bravo! Yes, jump into the old jalopy and come down and stay in the country, and we can relive the old times.
Edmund: What, dig a hole in the garden, fill it with water, and get your gamekeeper to shoot at us all day?
George: You know, that's the thing I don't really understand about you, Cap. You're a professional soldier, and yet, sometimes you sound as though you bally well haven't enjoyed soldiering at all.
Edmund: Well, you see, George, I did like it, back in the old days when the prerequisite of a British campaign was that the enemy should under no circumstances carry guns -- even spears made us think twice. The kind of people we liked to fight were two feet tall and armed with dry grass.
You know, over these last few years, I've come to think of you as a sort of son.
Not a favourite son, of course -- lord, no! -- more a sort of illegitimate backstairs sort of sprog, you know: a sort of spotty squib that nobody really likes. But, nonetheless, still fruit of my overactive loin.
--Melchett
I think the phrase rhymes with 'clucking bell'.
--Blackadder
George: No, really -- this is brave, splendid and noble! Sir?
Edmund: Yes, Lieutenant?
George: I'm scared, sir.
Baldrick: I'm scared too, sir.
George: I mean, I'm the last of the tiddlywinking leapfroggers from the Golden Summer of 1914. I don't want to die. I'm really not overkeen on dying at all, sir.
Edmund: How are you feeling, Darling?
Darling: Erm, not all that good, Blackadder -- rather hoped I'd get through the whole show; go back to work at Pratt & Sons; keep wicket for the Croydon gentlemen; marry Doris... Made a note in my diary on my way here. Simply says, "Bugger."
om te eindigen een geweldig zinnetje dat Ebenezer Blackadder richtte tot de koningin:
"Madam, without you, life was like a broken pencil...pointless."
Voorwaar een mooie afsluiter.
dinsdag, oktober 04, 2005
Gij daar... ja gijle... tapetteuh!
De meeste mensen in dit belgenlandje zijn watjes. Hoe ik tot die conclusie kwam? Bwah, ik was mijn behoefte aan het doen (jawel, de pot is een geweldige plaats om even te filosoferen of wat daar dan ook mag voor doorgaan) en intussen aan het denken aan alle mensen die mij op de meest onmogelijke momenten in de weg lopen. Mensen die ik meestal niet ken en die, zo lijkt het althans, hun bestaan op aarde rechtvaardigen door mij voor de voeten te lopen. Gewoon puur op gevoel zou je zo'n mensen wegwerken maar daar steekt onze 'beschaving' dan een stokje voor. We hebben GELEERD dat je dat niet mag doen. Als kleuter gaf je de andere kleuter die net dat speeltje vasthad dat jij zo graag wou mishandelen een klap voor z'n kop en nam wat je nodig had. Hiervoor werd je dan gestraft door een volwassene wiens geest in dezelfde periode in zijn/haar leven ook was ingebonden en zo wordt de mentale kooi onder het mom van beschaving van generatie op generatie doorgegeven.
Doch, waar was ik... Oh ja, mensen zijn watjes.
Wel, die kwaadschiks aangeleerde beschaving zorgt ervoor dat we mensen toelaten in onze weg te lopen maar dat niet alleen: blijkbaar zijn mensen heel slecht om zich aan de regels te houden en dus stappen we erover. Dat doen we om een (totaal imaginair) gevoel van vrijheid en ongrijpbaarheid te krijgen. We bellen dus met de GSM in de hand als we aan het rijden zijn, we rijden al eens te hard, we drinken al eens te veel en 'vergeten' al eens belastingen te betalen of een verzekering te nemen. Als we dan al tegengehouden worden door een politieagent die, ook vanwege het hem/haar opgedrongen normbesef, zijn/haar werk doen dan knikken we ja en amen en steken dan, als de diender van dienst ver genoeg uit zicht is gefrustreerd de middelvinger op.
Dat is allemaal werk van watjes. Mietjes... every stinkin' one of you. Het is pas een hele kunst je -wel- aan de regels te houden en als je op het punt komt waarop je vindt dat je erover moet gaan, door te gaan. Als je dan al de regels wil overtreden, buiten de lijntjes kleuren, dan moet je het maar goed doen. Niet ergens een half miljoentje op een buitenlandse rekening vergeten aan te geven aan de belastigen, nee... gewoon gaan voor iets dat telt en een bank overvallen bijvoorbeeld. Je moet daar dan ook niet flauw over doen. Je stapt een bank binnen, knalt iedereen overhoop die in je weg loopt en houdt 1 of enkele key-players net lang genoeg in leven en bij bewustzijn om je de buit te overhandigen. Als je daarna daarover aangesproken wordt door een agent, dan knal je die ook maar door z'n kop.
Een ongeval met gewonden of doden is ook nog zoiets lulligs. Wat voor een droplul ben je eigenlijk als je iemand per ongeluk doodrijdt? Als je dan al iemand wil omkegelen met de wagen, doe het dan goed. Pik iemand uit de kudde en rijdt hem of haar gewoon in volle bewustzijn overhoop. Iedereen heeft het recht om geviseerd te worden, maar omkomen in een ongeval door iemand die niet het lef had om er -echt- voor te gaan en dan maar al telefonerend met overdreven snelheid in een onverzekerde wagen iemand 'per ongeluk' omver reed, ik hoop dat het mij niet overkomt, want als ik er levend vanaf kom snijdt ik de fucker's hoofd er helemaal af op de tonen van "Stuck In The Middle With You". Al dat stom beschaafd gezwijmel altijd...
Doch, waar was ik... Oh ja, mensen zijn watjes.
Wel, die kwaadschiks aangeleerde beschaving zorgt ervoor dat we mensen toelaten in onze weg te lopen maar dat niet alleen: blijkbaar zijn mensen heel slecht om zich aan de regels te houden en dus stappen we erover. Dat doen we om een (totaal imaginair) gevoel van vrijheid en ongrijpbaarheid te krijgen. We bellen dus met de GSM in de hand als we aan het rijden zijn, we rijden al eens te hard, we drinken al eens te veel en 'vergeten' al eens belastingen te betalen of een verzekering te nemen. Als we dan al tegengehouden worden door een politieagent die, ook vanwege het hem/haar opgedrongen normbesef, zijn/haar werk doen dan knikken we ja en amen en steken dan, als de diender van dienst ver genoeg uit zicht is gefrustreerd de middelvinger op.
Dat is allemaal werk van watjes. Mietjes... every stinkin' one of you. Het is pas een hele kunst je -wel- aan de regels te houden en als je op het punt komt waarop je vindt dat je erover moet gaan, door te gaan. Als je dan al de regels wil overtreden, buiten de lijntjes kleuren, dan moet je het maar goed doen. Niet ergens een half miljoentje op een buitenlandse rekening vergeten aan te geven aan de belastigen, nee... gewoon gaan voor iets dat telt en een bank overvallen bijvoorbeeld. Je moet daar dan ook niet flauw over doen. Je stapt een bank binnen, knalt iedereen overhoop die in je weg loopt en houdt 1 of enkele key-players net lang genoeg in leven en bij bewustzijn om je de buit te overhandigen. Als je daarna daarover aangesproken wordt door een agent, dan knal je die ook maar door z'n kop.
Een ongeval met gewonden of doden is ook nog zoiets lulligs. Wat voor een droplul ben je eigenlijk als je iemand per ongeluk doodrijdt? Als je dan al iemand wil omkegelen met de wagen, doe het dan goed. Pik iemand uit de kudde en rijdt hem of haar gewoon in volle bewustzijn overhoop. Iedereen heeft het recht om geviseerd te worden, maar omkomen in een ongeval door iemand die niet het lef had om er -echt- voor te gaan en dan maar al telefonerend met overdreven snelheid in een onverzekerde wagen iemand 'per ongeluk' omver reed, ik hoop dat het mij niet overkomt, want als ik er levend vanaf kom snijdt ik de fucker's hoofd er helemaal af op de tonen van "Stuck In The Middle With You". Al dat stom beschaafd gezwijmel altijd...
Abonneren op:
Reacties (Atom)
